Ocena:
Książka „Me Cheeta” to humorystyczne i satyryczne spojrzenie na Hollywood z perspektywy szympansa, który twierdzi, że był gwiazdą filmów o Tarzanie. Łączy skandaliczne anegdoty z refleksjami na temat traktowania zwierząt w przemyśle filmowym, wywołując nostalgię i śmiech wśród czytelników zaznajomionych ze starym Hollywood. Jednak opinie na temat jakości pisania i ogólnego zaangażowania różnią się znacznie.
Zalety:Czytelnicy doceniają humor, wgląd w Hollywood i nostalgię związaną z filmami o Tarzanie. Wielu z nich uznało ją za zabawną i zabawną lekturę, chwaląc jej satyrę i unikalne spojrzenie na życie celebrytów w przeszłości. Książka jest chwalona za zabawną fabułę i dowcipny komentarz na temat przemysłu filmowego.
Wady:Krytycy zauważyli przypadki dosadnego języka i nieodpowiednich treści, uznając ją za nieodpowiednią dla niektórych odbiorców. Niektórzy stwierdzili, że tekst jest słabo wykonany, rozwlekły lub brakuje mu głębi, co prowadzi do niezadowolenia. Pojawiły się również obawy dotyczące wiarygodności autobiografii i faktycznego autorstwa narracji.
(na podstawie 26 opinii czytelników)
Me Cheeta: My Life in Hollywood
Szympans Cheeta był zaledwie dzieckiem w 1932 roku, kiedy został porwany z dżungli Liberii przez wielkiego importera zwierząt Henry'ego Trefflicha. W tym samym roku Cheeta pojawił się w filmie Tarzan the Ape Man, a w 1934 roku w Tarzan and His Mate, w którym słynnie ukradł ubrania nagiej Maureen O'Sullivan, która była mokra po podwodnej scenie pływania z Johnnym Weissmullerem.
Później pojawiły się kolejne filmy z Tarzanem, a w latach 50. role u boku Beli Lugosiego.
Cheeta ostatecznie wycofał się z dużego ekranu po filmie Doctor Dolittle z 1967 roku z Rexem Harrisonem, którego palec przypadkowo ugryzł za kulisami, gdy zaproponowano mu banana. Cheeta mieszka obecnie w Palm Springs, gdzie w wieku siedemdziesięciu siedmiu lat jest zdecydowanie najstarszym żyjącym szympansem, jakiego kiedykolwiek zarejestrowano.